BIJ HET OVERLIJDEN VAN EEN KOORLID

Het was de eerste maandagavond na de kerstvakantie dat we weer gingen repeteren  We hadden allemaal bij binnenkomst nieuwjaarswensen uitgewisseld waarna de voorzitter van ons koor ons verraste met de mededeling dat F., een gewaardeerd koorlid, ziek was en dat het er niet goed uitzag. Minder dan twee weken daarna kwam het bericht dat F. was overleden en de maandag daarop gingen we meteen repeteren voor de muzikale bijdrage die we aan de afscheidsdienst gingen leveren.

Ons koor bestaat uit zo’n vijftig mannen, de meesten sloten zich pas aan rond hun pensionering en vinden het zo fijn dat ze het koor pas verlaten als het niet anders meer kan en zo gebeurt het dat we vaker zingend een laatste groet brengen aan een koormaat. Vorige week zaterdag was het zo ver. We zongen in een grote kerk drie liederen die vast wel mooi door de enorme ruimte hebben geklonken.

De belangstelling voor de afscheidsdienst was heel groot. En degenen die daar gesproken hebben maakten wel duidelijk hoe dat kwam. F. en ik zijn een paar jaar tegelijk bestuurslid geweest en hebben intensief met elkaar gewerkt. Op een soepele en plezierige manier met veel lachen en praktisch aanpakken. Maar ik heb nooit geweten dat hij zoveel andere verplichtingen op zich had genomen. Op een indrukwekkende manier vertelden zijn kinderen en anderen over de vele instellingen waarvoor F. als vrijwilliger heeft gewerkt met accuraatheid, vriendelijkheid en altijd klaar staan, over zijn activiteiten in de kerk en over de gezellige, actieve, sportieve familieman.

Het was heel bijzonder dat uit alle hoeken van het volle leven van F. gedurende een uur mensen bij elkaar waren en ik realiseerde me dat zoiets eigenlijk alleen maar gebeurt als je dood bent. Bij diploma-uitreiking, huwelijk of een afscheid van collega’s komen de mensen niet uit alle hoeken van je leven, soms alleen familie en vrienden, soms alleen je collega’s. En dan gebeurt het ook niet dat de schijnwerpers gedurende zo’n uur alleen op je hele leven betrekking hebben. En dan denk ik: F. zou het verdiend hebben dit zelf mee te maken. Maar zoiets kennen we niet, een soort eindfeest nog bij leven.

Eén van de mooiste dingen van de afscheidsdienst vond ik het applaus dat we mochten geven als dankbaarheid voor wat we van F. hebben mogen meemaken. In bijna een uur konden we tot ons nemen wat mensen die hem nabij waren over hem te vertellen hadden en in het overweldigende applaus kon ik, met alle anderen, uit alle gebieden van zijn leven,  uiting geven aan de grote waardering die ik voor F. had en die tijdens de dienst nog was gegroeid.  

Tijdens de herdenking werd de familie geleid naar een zijkapelletje waar een tegel werd opgehangen met de naam van F. naast de tegels met de namen van alle andere parochianen die in de afgelopen twaalf maanden waren overleden. De tegenhanger daarvan bereikte mij die avond met een bericht van het secretariaat van het koor, waarin werd medegedeeld dat de naam van F. was geschrapt van de website van het koor. Toen pas kwam met een steek het besef dat het leven op aarde voor onze tweede tenor F. echt voorbij was.

Wij zongen bij het uitdragen van de kist uit de kerk Goin’ Home van Dvorak, waarin gezongen wordt over het elkaar weer terug zien:

“Mother’s there, ‘spectin’ me, father’s waiting too,

Lots o’folk, gather’d there, all the friends I knew”

En de hoop om niet alleen eeuwig te mogen leven, maar dan ook onze F. weer te ontmoeten werd ook door de pastoor uitgesproken. Hij eindigde zijn woorden met: “Tot ziens, F.”.

Zelf heb ik niet het idee dat ik F. nog eens zal ontmoeten. Maar zolang ik leef zal hij wel regelmatig langskomen in mijn gedachten.

En ik zal ook nooit vergeten dat bij de herdenking verteld werd hij op zijn sterfbed als laatste zei::

“Mooi !”

_________________

Afbeelding: Pexels-Pixabay 207999

O O O O O O O O O O O O O

Reacties zijn van harte welkom; openbare reacties kun je hieronder plaatsen; privé-reacties naar Jan kun je sturen naar koetjwm@gmail.com.

Op http://dewereldenvanjan.blog kun je je aanmelden voor toezending van nieuwe berichten, je kunt ook een mailtje naar koetjwm@gmail.com sturen. Op http://dewereldenvanjan.blog je kunt ook alle voorgaande berichten bekijken.

Berichten die je leuk vindt kun je uiteraard gewoon doorsturen naar familie, vrienden en kennissen.