Het is een bekend feit dat de meest enthousiaste verhalen over vakanties gaan over wat er mis is gegaan. In ieder geval zijn deze verhalen wat van de “gemaakte herinneringen” het meest blijft hangen 1) en het vertellen maakt het mogelijk de restanten van emoties te verwerken en je te behoeden voor ellende in de toekomst. Het verhaal over mijn zomerse ervaringen zou aan kracht verliezen als ik het pas breng als we alweer druk zijn met de plannen voor volgend jaar terwijl we thuis ondertussen, tevergeefs, wachten op een dik pak sneeuw. Daarom nu als zomers tussendoor-blogje.

Formaliteiten 

We waren al een paar dagen in een appartement in de buurt van Pisa. Mijn geliefde moest de eerste dagen rust houden met een ontsteking aan de voet. Na een dag of vier gingen mijn meegereisde jongste dochter en ik met de bus en een onbemand shuttletreintje naar de rent-a-carterminal van de luchthaven waar bij Europcar een huurauto voor ons klaar stond. De formaliteiten namen een minuut of tien in beslag, de betaling was eerder al met een creditcard gedaan, en als afronding werd uiteindelijk nogmaals de creditcard gevraagd; met pincode. Dat was nodig naar ik nu begrijp voor de dekking van mogelijke claims die in de huurovereenkomst zijn benoemd. 

Maar de pincode van mijn creditcard heb ik nooit eerder nodig gehad; ik denk dat ik hem in 2018 voor het laatst in mijn agenda heb opgeschreven (een beetje verstopt natuurlijk) maar zeker weet ik dat niet. Dus onverrichterzake naar huis en de volgende dag met mijn geliefde, haar herstellende voet, haar creditcard en de bijbehorende pincode erbij weer naar Europcar. Toen was het zo gepiept en toen zijn we meteen, nou ja, meteen, naar Lucca gereden. 

Lastig gemak

Het was een behoorlijk grote auto, Ford Focus, van alle gemakken voorzien en het was een automaat. Het duurde wel een half uur voordat ik überhaupt de belangrijkste knopjes kon vinden, maar erger was dat ik door die automatische versnelling bepaalde handelingen bij het rijden niet meer hoefde uit te voeren. Terwijl die al bijna zestig jaar bij mij zijn ingebakken. Ik zat steeds aan die pook, die alleen maar diende om aan te geven of je voor- of achteruit wou rijden. Daar hoef je dus tijdens de rit niet meer aan te zitten.  Maar als je een bocht nadert, wil je toch die koppeling indrukken om naar een lagere versnelling over te gaan, en dan is er geen koppeling te vinden en als je hem denkt gevonden te hebben, blijkt dat de rem te zijn.

Hoe lastig is gemakkelijk als je moeilijk gewend bent.

Maar na een paar dagen ging het wel, dat bedienen van de auto. Maar dan op weg. Ik vond het onoverzichtelijk en ik had mijn vertrouwde Google-app niet bij de hand. Daarom maar snel de hulp van mijn geliefde ingeroepen.

Behoeften in sociale context

Twee belangrijke wensen in een sociaal verband, bijvoorbeeld tussen een chauffeur en de bijrijder, zijn enerzijds de wens om je als een sociaal dier te gedragen en daardoor door de ander geaccepteerd, gewaardeerd en gehoord te worden. Anderzijds is er een behoefte om tot zelfstandige oordelen te kunnen komen en daarnaar te handelen; bij mij wordt dat steevast eigenwijs of eigenzinnig genoemd. Die twee wensen staan, en stonden ook in Italië in die huurauto, haaks op elkaar. Ik vroeg mijn geliefde mij te helpen (“wanneer moet ik afslaan?”), maar als puntje bij paaltje kwam en ik bij die kruising kwam zei ik: “Nee, ik ga niet rechtsaf!”. En misschien was het ook niet handig dat ik nog zo hard reed terwijl de afslag al was aangekondigd door de navigatie-app (waar ik ook nog naar bleef kijken, waardoor ik de afslag niet zag), verkeersborden en mijn geliefde bijrijder. En deed ik ook andere dingen anders dan mij werd geadviseerd zonder dat ik uitleg gaf waarom ik afweek van het advies. 

De tripjes werden door onze meegereisde dochter, die achterin natuurlijk alles kon volgen, als “onrustig” aangemerkt. Het aantal keren dat we een afslag hebben gemist of om onbegrijpelijke redenen heel ergens anders terecht kwamen dan gepland was niet te tellen. 

Niet naar Sardinië

Ons appartement ligt maar 8 km hemelsbreed van het centrum van de levendige havenstad Livorno, dus dat werd de tweede bestemming die we met de auto zouden doen, volgens Google Maps 15 minuten. Ik denk dat we er 40 minuten over hebben gedaan. Het parkeerterrein dat ik op mijn telefoon vooraf had gevonden was onbekend bij de navigatie-app in de Ford dus gokte ik naar een plek die daar vlakbij moest hebben gelegen. We reden in een stroom van tientallen vrachtauto’s maar gingen net op tijd daaruit, het scheelde niet veel of we waren de ferry naar Sardiniê opgereden. We zijn uiteindelijk in het centrum van Livorno terechtgekomen en hadden het daar met een uurtje wel bekeken. De terugweg was ook interessant. Toen we al meer dan een half uur onderweg naar huis waren zagen we dat we door de navigatie-app langs een weg werden geleid die ging naar …. Livorno.  

3 x 180 graden

De mooiste figuur hebben we gemaakt waar we volgens de Ford-app eenvoudig, komende uit het centrum van Pisa vanaf de rechteroever van de Arno (rechtsonder op de afbeelding) eerst linksaf zouden moeten gaan, de brug over, en dan meteen weer naar rechts. Ford zat helemaal fout, want je kon de weg niet oversteken om linksaf te gaan. Geen nood, je kon gewoon naar rechts en na een paar honderd meter was er al een rotonde (die zijn in Italië speciaal gemaakt voor mensen die verkeerd zijn gereden en moeten omkeren) en we konden 180 graden draaien. Maar toen vergaten we vervolgens rechtsaf te gaan waar dat wel kon en moest. Geen nood: gewoon doorrijden en op de volgende rotonde – op de foto uiterst links – keren (“neem de vierde afslag”) en dan dat stuk weer over de brug afrijden tot we bij de rotonde kwamen die we daar al eerder hadden genomen (volg je het nog? Mooi figuurtje hè?), daar weer de vierde afslag en dan voor de derde keer de brug over en dan wel naar rechts gegaan. Hè, hè!

We hebben niet zo veel meer gereden daarna.

O O O O O O O O O O O

1) Zie blog 20. Creating memories

Afbeelding 1: commons.wikipediamedia.org

Afbeelding 2: screenshot van Google Earth

Volgende week komt Kwartaalbericht 2025 – III uit met meer informatie over de lezing Boeddha en de werelden van Jan op zondag 16 november. Een nieuwe reeks blogs is in voorbereiding met een verwachte start in het nieuwe jaar.

Abonneren op berichten uit de Werelden van Jan .. en alleman kun je, gratis, door je mailadres in te vullen op de homepage van https://dewereldenvanjan.blog of je mailadres door te geven aan Jan op koetjwm@gmail.com.

Vergeet niet ook anderen te attenderen op de http://www.dewereldenvanjan.blog.

Reacties kun je hieronder plaatsen; privéberichten naar koetjwm@gmail.com