Het is alweer drie maanden geleden dat er een bericht uit De Werelden van Jan .. en alleman is verschenen. Het was een aangekondigde pauze. Er stonden wat zaken op de rol die mijn aandacht zouden vragen, onder andere een lezing die ik inmiddels gegeven heb op 20 maart.

Maar het kwartaal liep toch anders dan gepland.

Problems?

Dat kondigde zich al aan op 28 december toen ik een appje kreeg van de dochter van Evert, mijn ex-collega, wandelmaat en vriend die al in eerdere berichten voorkwam 1).  Er stond in: “Hoi Jan, Ben je al gebeld door mijn broertje?” Ik antwoordde: “Nee. Problems?” Nou, die waren er zeker, want Evert had een hersenbloeding gehad en dat had zoveel schade aangericht dat hij niet meer aanspreekbaar was en de verwachting was direct dat niet meer beter zou worden. Twee dagen later werd door artsen en familie besloten dat er geen pogingen zouden worden ondernomen om hem weer op de been te krijgen, omdat dat toch tot een soort plantjes-situatie zou leiden.

Ik heb hem nog bezocht in het ziekenhuis, samen met Leendert, een gemeenschappelijke vriend. Het leek er soms op of hij ons herkende en als je een vraag stelde leek hij wel te antwoorden, maar de klanken die hij uitte konden niet tot begrijpelijke woorden en zinnen worden herleid. Toch dacht ik op die momenten: zou hij echt niet beter kunnen worden? Maar Evert had heel duidelijk gezegd en vastgelegd dat hij niet als een kasplant zou willen terugkeren als hem iets zou overkomen.  Op 5 januari overleed hij.

Pro Staat

Een tijdje geleden was er een tuinfeest bij ons en daar zaten vijf mannen aan tafel en die hadden allemaal een probleem met een bepaald lichaamsdeel. Het was geen sta-tafel, maar, constateerden wij, een prostaat-tafel. Toen Leendert, Evert en ik een appgroepje aanmaakten voor ons drieën hebben we dat Pro Staat en Vorstenhuis genoemd (met een fotootje van Koningin Juliana daarbij) en vanaf die tijd was er praktisch dagelijks contact met elkaar, meestal, en vaak heel vroeg al, ingeleid door een “Goedemorgen” van Evert. En nu word ik er nog elke dag aan herinnerd omdat we lief en leed, de kleine en grote issues van lokale en wereldpolitiek en de laatste weerberichten steeds met elkaar bespraken. En er zijn geen grote plannen meer voor grote wandelingen, zoals die naar Santiago (kent u die mop van die twee mannen die naar Santiago gingen?) en andere uitstapjes en zeker niet omdat die andere Evert die ons in Frankrijk vaak lang heeft vergezeld vorig jaar al overleed. De foto boven laat Evert zien op een wandeling ergens In het oosten van het land, zoals ik hem zelden zag, want hij liep meestal voor mij uit.

Uit het bestuur

Veertien jaar geleden ben ik lid geworden van het bestuur van het Koninklijk Haarlems Mannenkoor Zang en Vriendschap. Afgelopen december werd het me opeens te veel en heb ik besloten er uit te stappen. Dat is gebeurd op 24 maart tijdens de Algemene ledenvergadering. In die veertien jaren ben ik achtereenvolgens verantwoordelijk geweest voor de PR, ik heb tien jaar het secretariaat gevoerd en de laatste jaren was ik voor de muziek verantwoordelijk (voor zover de dirigent dat als artistiek leider niet was) en het koor was nooit ver weg.

Hè, hè!

Een paar dagen daarvoor had ik die lezing gehouden. Daar was ik met mijn hoofd al zeker een half jaar mee bezig geweest en in die tijd ben ik vaak wakker geworden geworden met wat ik dan dacht dat het briljante ideeën zouden zijn, maar waar slechts een enkel idee de eindstreep heeft gehaald. Op de inhoud zelf kom ik later terug, maar het afgerond hebben van die lezing en het einde aan mijn bestuurslidmaatschap gaven wel een gevoel van “hè, hè!”. 2) En niet lang daarna, in een leegte die er ook zal zijn geweest door het overlijden van Evert: “en wat nu?”.

Ongepland groot onderhoud

Ik hoefde daar maar een paar uur op te wachten, want op 25 maart kwam de schilder langs, een jaar nadat we de eerste offerte binnen hadden, die wou beginnen met al het buitenwerk opknappen. Hij deed wat dieper onderzoek dan bij de eerste offerte en constateerde dat er sprake was van zoveel houtrot dat grote delen moeten worden vervangen. Een nieuwe offerte kwam ruim vier keer zo hoog uit, maar mijn moeder zei altijd al: “Wat ‘beuren moet, moet ‘beuren”. Dat vinden wij ook. Dus voor de komende drie à vier weken heb ik wel een antwoord op de vraag “en wat nu?”. Kijken hoe anderen werken en af en toe wat koffie brengen.

En verder . . .

… komt er volgende week een aanvullend bericht over De Lijst der lijsten, de laatste blog van 2024, waarvan ik vermoed dat velen dat bericht, vanwege de omvang, niet hebben ontvangen en …

.. kun je in ieder geval over een maand of drie weer een Kwartaalbericht verwachten, waarin ik, als ik dat niet al eerder deed, zeker wat inhoudelijks ga vertellen over de lezing die ik gaf op 20 maart onder de titel: “Ben ik een nog niet uit de kast gekomen boeddhist?”

_________________________

1.) Zie bijvoorbeeld:

58. Alleen, maar niet eenzaam (Santiago I) – De werelden van Jan … en alleman

59. Onderweg (Santiago II) – De werelden van Jan … en alleman

60. Wat we bereikt hebben (Santiago III) – De werelden van Jan … en alleman

69. Van een zaag houden – De werelden van Jan … en alleman

2.) Over de betekenis hiervan: lees Paulien Cornelisse: “Hèhè
over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben”, Boekenweekgeschenk 2025.

O O O O O O O O O O O O

Reacties zijn van harte welkom; openbare reacties kun je hieronder plaatsen; reacties naar Jan kun je sturen naar koetjwm@gmail.com.

Op http://dewereldenvanjan.blog kun je je aanmelden voor wekelijkse toezending; je kunt daar ook alle voorgaande berichten bekijken.