ONTMOETINGEN EN ANDERE HERINNERINGEN

Van die 109 dagen dat ik onderweg was naar Santiago zijn er eigenlijk niet zo veel duidelijke herinneringen over. Maar er zijn een paar bijzondere ontmoetingen geweest die in mijn geheugen zijn blijven hangen. 

De terugweg

Na een uur of twee lopen al, tussen Groningen en Winsum, op weg naar Pieterburen, zagen we een prachtig kerkje liggen waar Evert en ik ingingen. Het was een 13e eeuws kerkje, gebouwd op de wierde van Oostum. In de kerk liepen twee dames rond en ze vroegen ons wat onze bestemming was. “Santiago de Compostela”, zeiden we. “O, wat mooi is dat, dat zal een mooie reis worden. Maar weet je wat ook heel mooi is? De terugreis.” Nou, dat zal best zo zijn, maar dat zou toch nog wel heel wat jaartjes duren. Die terugreis was nog wel heel erg ver weg en dat we die te voet zouden kunnen afleggen was nog niet bij ons opgekomen. 

Toen we die kerk uitliepen en verder trokken in noordelijke richting zullen de dames misschien tegen elkaar gezegd hebben: “Dat is de verkeerde kant. Ze hebben het zeker verkeerd begrepen”.

Ome Piet

Een bijzondere figuur op het Pieterpad (van Pieterburen naar de Sint-Pietersberg) was Ome Piet. Zijn naam ging rond bij de wandelaars van dit pad. Meestal met de vraag: Heb je Ome Piet al eens gezien?” De meeste mensen hadden hem nog nooit gezien. Het Pieterpad is tussen 1978 en 1983 door twee dames bedacht, gelopen en beschreven. Maar Ome Piet fietste altijd het pad langs, sprak wandelaars aan en gaf iedereen een lijstje mee met adressen voor goedkope overnachting, alsof hij een soort baas van het Pieterpad was. Wij hebben hem één keer gezien, op het pontje over de Rijn bij Millingen. Tot die tijd was hij voor mij een soort Sinterklaas: “Zou de goede Sint wel komen?” of “Bestaat Sinterklaas eigenlijk wel?”. 

De inwendige mens versterken

De belangrijkste herinnering van Evert ligt op culinair vlak. We logeerden op een boerderij bij Sleen in Drente en de vrouw des huizes had een hele pot stoofpeertjes klaar staan. Hij mocht ze allemaal opeten en daar hoor ik hem nog steeds over. 

Een andere herinnering aan eten was in Essoyes in Midden-Frankrijk. We dachten een hotel daar aan te treffen, maar dat was al een paar jaar dicht en er was in de buurt verder niets. Toen wij op een pleintje duidelijk van onze teleurstelling blijk gaven nodigde een man ons uit om bij hem thuis te komen. Wij kregen te drinken en een zeer vette hap te eten en mochten slapen op de zolder. Evert heeft toen vanwege de vlooien die nacht geen oog dicht gedaan. We hebben de man, die het zo te zien met vrouw en twee kinderen niet al te breed had, een betaling gedaan als ware het een eerste klas pension. 

Bedevaartgangers

Vanaf Clermont-Ferrand in Midden-Frankrijk waren we met z’n drieën. Een andere vriend van mij, ook Evert genaamd, ging meelopen. Ik zal hem verder Boeddha Evert noemen, omdat de andere Evert hem altijd zo heeft aangeduid.

De mooiste ontmoetingen waren toch die met een verbinding met de bedevaart. Onderweg in Zuid Frankrijk was een heel klein winkeltje aan de route, gerund door een vrouw van een jaar of zeventig, waar allerlei religieuze kleinigheden werden verkocht. Boeddha Evert en ik gingen er binnen, misschien hebben we er een ansichtkaart gekocht, en toen we naar buiten liepen bleef ze in de deuropening staan en ze zwaaide ons zingend uit met een mooi religieus lied dat tientallen meters later nog als van een engeltje in onze oren kwam. 

Wij zijn onderweg twee Franse vrouwen tegengekomen van boven de zestig, allebei weduwe. We zagen hun bij verschillende opeenvolgende etappes telkens weer en ze waren altijd levendig aan het kletsen met elkaar of samen aan het zingen. Ze vertelden ons dat ze de tocht naar Santiago ieder jaar deden vanuit hun woonplaats en dan drie maanden lekker gingen wandelen, kletsen en zingen.

Bidden en een kaars aansteken

In Lectoure, een paar dagen verder, vroegen we aan de lokale pastoor of hij een overnachtingsadres had voor ons. Hij verwees ons naar Mme Esprit. Zij had niet lang daarvoor haar man verloren en zij bood pelgrims een overnachting en een fantastisch ontbijt aan voor een prijs die wij zelf mochten bepalen. Bij het afscheid vroeg ze of we in Santiago een kaars wilden aansteken voor of namens haar. Wij werden in die regio ook in kerken vaak aangesproken met de vraag of we pelgrims onderweg naar Santiago waren en als wij dat hadden bevestigd of wij dan daar voor ze wilden bidden. Daar hebben we natuurlijk altijd ja op geantwoord.

Toen we weer thuis waren na die week schreef ik in een mailtje aan Evert en Boeddha Evert: 

“Ik denk dat het, gelet op ons tempo, niet fair is de vraag over het bidden zo te interpreteren dat we dat pas gaan doen in Santiago; ook voor Mme Esprit zou dat wel eens te laat kunnen zijn en ik schaar me inmiddels achter jullie visie dat we al onderweg zouden moeten gaan bidden. Zolang we niet in Santiago zijn, zijn we onderweg. Ik zou dus zeggen, heren, laat ons bidden. Nu.” 

Evert reageerde onmiddellijk en stuurde ons dit gebed:

“Ene

Laat het zo zijn

dat alles en iedereen in de kosmos

en in het bijzonder degenen die dat extra behoeven

het geluk deelachtig worde

dat ons drieen deelachtig werd

toen wij

onder uw hoede

ons

hebben begeven

op de paden

alwaar dat geluk

zo overvloedig

over ons

kwam

Ik vraag u dat

in alle ootmoet

en dankbaarheid”

O O O O O O OO O O O

Foto: Gert Hardeman (Jan heeft wegwijzer bijgeplaatst)

Reacties zijn van harte welkom; openbare reacties kun je hieronder plaatsen; reacties naar Jan kun je sturen naar koetjwm@gmail.com.

Op http://dewereldenvanjan.blog kun je je aanmelden voor wekelijkse toezending; op de die website staan ook alle eerdere berichten uit de werelden van Jan.